Try and Tired

posted on 11 May 2008 16:38 by madboo

ความรู้สึกตอนนี้เป็นเหมือนเซียในรูปซ้ายมือ....
อยากหลับตา และไม่รับรู้อะไร

จะเปลี่ยวอะไรหนักหนาวะมิ้ม... ไม่รู้จะทำตัวเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปไหน ไม่รู้อะไรทั้งนั้น
รู้แค่มิ้มเกลียดเลขว่ะ ทั้งเกลียด ทั้งกลัว และไม่อยากเรียน
เมื่อวันศุกร์มั่นใจจะตายว่าที่ไม่เข้าใจเพราะอ.สอนไม่รู้เรื่อง แต่ตอนนี้เริ่มไม่มั่นใจ

มิ้มเป็นบุคคลที่มั่นใจในตัวเองเสมอ หากไม่มีใครมาสะกิด

เมื่อวันศุกร์เลิกเรียนแล้วโทรหาแม่ บ่นว่าเรียนไม่รู้เรื่อง แม่ถามกลับ 'เรียนไม่รู้เรื่องหรือมิ้มหัวไม่ถึง?'
เออ.. นั่นดิ ไม่รู้เรื่องหรือหัวไม่ถึงกันแน่?

อายุสิบหก เรียนม.4เป็นปีที่สอง แต่เปลี่ยนสาย โรงเรียนที่ย้ายไปก็ไม่ได้ดีเลิศ

เพื่อนมันโทรมาหา ถามว่าเรียนปรับพื้นฐานเป็นไงมั่ง คุยไปคุยมามั่นก็ว่า เรียนสายศิลป์ย้ายเข้าสายวิทย์ มึงบ้าเปล่าวะ เขามีแต่อยากย้ายออก.......
นั่นดิ กูคงบ้า จะขึ้นม.5ดีๆไม่ชอบ เสือกอยากกลับไปเรียนม.4ใหม่
แต่จริงๆแล้วก็ไม่ได้เสียดายเวลาหรอกนะ มันจะเสียดายกว่าถ้าทนเรียนต่อไปทั้งๆที่ไม่ชอบ

ที่รู้สึกคือสงสารคนที่บ้าน ต้องมานั่งเสียค่าเทอมซ้ำซาก ปีที่แล้วก็หมื่นกว่า ปีนี้ก็เกือบหมื่น แพงอะไรนักหนาวะ ไม่เข้าใจเด็กตาดำๆ บ้านจนๆเลยหรือไง ทำไมปาร์คยูชอนไม่เลี้ยงวะแม่ง เดือนมิถุนาจะมากันอีกทำไม มาแล้วจะเอาเงินที่ไหนไปตาม เครียด เฟล อารมณ์เสีย หงุดหงิด อยากเห็นหน้าปาร์คชัดๆแบบที่เห็นเอสเจบ้างอ่ะ อาจดูเป็นเด็กไร้สาระ คลั่งดารา บ้าเกาหลีในสายตาผู้ใหญ่ แต่มันก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งในชีวิตล่ะนะ

พักนี้ก็ไม่รู้เป็นอะไรกัน กับแม่นานๆเจอกันที คุยกันดีๆได้ไม่นานก็เริ่มขึ้นเสียงใส่กัน แล้วก็ทะเลาะกัน เหนื่อยจริงๆนะ ไม่ชอบทะเลาะกับใครเลย....
แม่ไม่ได้ทำงาน ไม่มีเงินใช้เหมือนแต่ก่อน ต้องอยู่บ้านเลี้ยงน้องดื้อๆ ซนๆทั้งวัน แม่เหนื่อยมิ้มก็เข้าใจ แม่ไม่มีเงิน มิ้มพอมีก็แบ่งให้คุณยายก็ว่าว่าให้แม่ทำไง แล้วมิ้มควรทำยังไง ไม่เข้าใจ แม่ไม่มีเงินแล้วให้แม่มันผิดหรอ? แม่มาขอยืมแล้วให้ไม่ได้หรอ แม่ไม่ใช่ลูกของยายหรอ?

เหนื่อยว่ะ เหนื่อยจริงๆนะ ยิ่งโดนเปรียบเทียบ ยิ่งโดนตั้งความหวัง มันยิ่งเหนื่อย

เขาถามกันว่าทำไมไม่ลองสอบเตรียมดู? มิ้มหัวดีกว่าจิ๊บ มิ้มต้องสอบติดอยู่แล้วแหละ จิ๊บยังติดเลย....
แล้วรู้กันได้ยังไงล่ะว่ามิ้มหัวดีกว่าจิ๊บ? ทำไมถึงคิดว่ามิ้มฉลาดกันนักล่ะ? มิ้มก็ดีใจนะที่จิ๊บสอบติด มิ้มก็เคยอยากเข้าโรงเรียนนี้มาตั้งแต่เด็กๆเหมือนกับจิ๊บ ต่างกันตรงที่จิ๊บทำได้ แต่มิ้มพลาด.. พลาดมาตั้งแต่ปีที่แล้วแล้ว แล้วทำไมถึงยังเชื่อกันว่าถ้ามิ้มไปสอบอีกจะติดล่ะ?

อิจฉาเหมือนกันนะ ดีใจกับจิ๊บที่สอบติด แต่ก็อดอิจฉาไม่ได้...

คุณตากับคุณยายก็ทะเลาะกันเกือบทุกวัน จนตอนนี้ต้องลี้ภัยมาอยู่ที่อื่น

มันอึดอัดนะ อึดอัดมากที่ต้องนั่งอยู่ในบ้านมองคนสองคนตวาดกัน อยากร้องไห้ อยากแสดงความรู้สึกออกมาบ้าง แต่ทำไม่ได้.... เห็นน้องมันร้องไห้ เห็นน้องเข้าข้างยายแล้วอยากทำบ้าง แต่ทำไม่ได้ น้องทำไม่เป็นอะไร แต่ถ้าเราทำโดนด่าสถานเดียว ทั้งๆที่ไม่ได้โตไปกว่าน้องสักเท่าไหร่ น้องทำพลาดจบด้วยการหัวเราะ แต่เราพยายามทำดีแค่ไหนก็ไม่มีแม้แต่คำชม

ยังพยายามน้อยไปใช่ไหม?

อยากคุยกับจิ๊บ หรือใครสักคน ใครก็ได้ มานั่งคุยกัน คุยอะไรเรื่อยเปื่อย คุยไปเรื่อยๆ ไม่ต้องมานั่งฟังปัญหาของเราก็ได้ แค่มานั่งคุยกันให้หายเหงาแค่นั้นเอง เหงานะ เหงามาก ไม่รู้จะคุยอะไรกับใคร ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน อยากระบายอะไรหลายๆอย่าง แต่ก็ไม่รู้จะระบายกับใคร กลัวเล่ามากไปแล้วจะรำคาญ...